Ik kon maar niet wakker worden deze ochtend, de dag roept me toe. Na het aantrekken van mijn geitenwolletjes, beweeg ik me naar beneden. Hoe kan ik mijn dag starten? Normaliter zou ik eerst douchen, aankleden en dan naar beneden gaan. Vandaag, omdat ik later start in het huis van een relatie, zet ik een kop thee en ontbijt lekker in mijn pyjama. Heerlijk. Ik zie de mist buiten en weet dat ik daar zo doorheen ga op de fiets. Wat gaat de dag mij brengen? Welke mist kan ik gaan optrekken vandaag?

Ik krabbel wat in mijn notitieboek en laat me verrassen door ineens wat ik schrijf. Bekende toch interessante informatie.

“Elke dag tentoonstelt het leven het verleden, en daarin bewegen we vooruit. We leven verleden, elk moment in nu.”

Iedere schoonmaak, groot of klein is ontstaan door een verleden, en je doekje om het te reinigen beweegt vooruit in het heden. Ook dat wordt in dezelfde stroming meteen een verleden. In het verleden vooruitstromen.

Wat ik er mooi aan vind? Dat door schoonmaak je geheugen veranderd. Geheugen van je huis, gelegen in de materie die je huis meedraagt. Kruimels, koffie/theekringen, de tandpasta, de vingers op de ramen, de vegen op je vloer, de gedragen kleding uit en in de wasmand, de etensresten in pannen van gisterenavond, de schoenen die een hier ligt en de ander is even zoek, een oneindige beweging, een gesprek, keer op keer.

Herhaling op allerlei manieren die eindeloos zijn. Elke keer weer!

De uitkomst van de oneindige conversatie hierboven, is gelijk aan ons lijf. Aan onze handelingen en gedragingen die aangeleerd zijn. Alleen om sommige issues tot standje zero te brengen, neutraal, is wat meer nodig als een vaatdoekje, stofzuiger, of dweil. Daarnaast als je er goed kijkt zie je de gelijkenis alleen vanuit iets andere aandacht. Want ergens ben ik gelijk aan stof en in die stof kan ik plak zijn, een kring ervaren, kruimels of dat ik iets in mezelf kwijt ben. Is mijn zicht troebel of mijn schoot onvoldoende gevuld. 🙂

Ik pruttel en spetter. Ik strijk kreukels uit verleden glad. Vouw de was. Wat in de schoot geworpen wordt neem ik op, neem ik aan en werk ik mee. Soms is iets even weg gepropt. En zo nu en dan valt het uit de kast, krijg je het de lades niet meer dicht. Tijd voor opruimen. Mag het weg, een andere plek krijgen? Waarom is het overvol en heb ik het nog nodig. En bij het opruimen komt er meer uit het kastje dan je dacht. En ineens bij dat wat er niet thuis hoort, komt er ruimte vrij. Want er kon echt veel in!

Dit zijn voor mij gesprekken in mezelf. Ze laten zien waar ik teveel van heb, of wat werkelijk er niet meer toe doet. Meestal kennen we de kern, maar hoe ga je er een nieuw verhaal van maken?

Volgens mij zijn er vele manieren, maar voor mij werkt aandacht. Aandacht geven aan de kreukels. Mijn verleden strijken, vouwen, heel letterlijk en heel figuurlijk. Elke keer weer, want het strijken of een andere bezigheid die je minder graag doet, kan je aan het stuk koppelen. Daardoor ontstaat er een soort van herprogrammeren. Je maakt aan nieuwe codes. We zijn als een soort computer en het moederbord dat verander je. Een vriendinnetje appte mij laatst en ze zei: het gaat nooit om hoe snel kom je er door heen, maar hoe goed je erdoor heen kan gaan waardoor het op langere termijn je een dragend gevoel geeft!

Dat heeft tijd nodig en gaat iets minder snel dan het vaatdoekje over de tafel laten gaan en de koffie kringen van deze ochtend schoonmaken. Ik denk wel dat het principe in ons, in mij gelijk is aan dat ik het mag schoonmaken of opruimen. En kijken in huis wat is een onderdeel in je huishouding waar je elke keer bij zucht. Dat is een manier om je kringen, kruimels en plak in te gaan in jezelf. Het aankijken. Vooraf mag je er met zachtheid naar kijken. Het aanschouwen waardoor je wellicht juist kan onderzoeken wat een andere behandeling kan worden. Eentje die aangenamer is. De kruimels zijn onze parels, waar ontzettend veel moois in ligt.

Door de zachtheid, de verhouding te zien met nu situatie, tot hoe je deed, is al een hele grote verandering. Een kopje thee erbij, een kaarsje aansteken en ga het gesprek met jezelf aan. Of ga het gesprek met iemand anders aan. Ook ik bespreek dingen met mijn relaties, omdat ieder met een soortgelijk bijltje hakt. Een klant van me heeft bijvoorbeeld op het oog alles om door een ringetje te halen. Maar ze zegt ook bij mij zit het achter de deurtjes, heel letterlijk en heel figuurlijk. Ze zegt ook heel eerlijk, ik wil het beste laten zien en beseft nu ook dat achter haar deuren, haar rauwheid parels geeft. En zo kan ze haar mat opnemen en haar bergen verzetten.

En we herkennen onszelf allemaal hierin. Ligt het onder het deurmatje of durf je ermee te werken. Inzetten jezelf in huis met alle plakjes, vegen en andere levenskruimels.

Onze conversaties, huis, je leven, je lijfje, alles is met elkaar verbonden. Er is geen verschil! Mogelijkheden tot groei, tot bloei, tot werkelijk je oude verhaal gaan eren en je nieuwe zelf te herschrijven. Je eigen berg verzetten!

Inmiddels is het tijd, start ik mijn dag verder op en de mist is minder geworden. Deze dag ligt nog open. Wat gaat ze verder brengen…

XX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *