vandaag liep ik met een dip een boslaan in, om de zorgen van morgen uit mijn hoofd te halen en te landen in hier en nu. er zijn momenten waarop het bomen in mijn hersenschaap ervoor zorgt dat ik geen bos zie. en dan mag ik de natuur in dat direct werkt, waarin ik ook mijn tranen kan laten stromen en het weer helder wordt. of zet ik iets anders in dat werkt. waarbij ik ook zie dat het er allemaal mag zijn, zelfs dat gevoel, mits het geen overhand krijgt. dit voelde als een voorbode van dat het een overhand zou krijgen. om die voorbode daar mezelf in te beschermen is dan de natuur instant beschikbaar en helend.

ik stond bij een boom, wat ik graag doe. aanraken en in stilte bij de boom zijn. er tegen aan staan, de kracht ervan te voelen. samen zijn. de boom gaf me een teken dat we als mens terug mogen keren naar de essentie van onszelf, in samenwerking met de natuur, op alle vlakken.
dit voor onszelf als voor de vele generaties na ons. deze blauwe groene planeet gezond maken en dus zorgdragen voor het leven.

wanneer jou huisje gezond is, de mijne, dan wordt aarde dat ook. waarbij jij je kwaliteiten van je huisje mag uitdragen en ik, en samen werken, heel letterlijk en figuurlijk. want samen is de weg vooruit. jij en ik. want jou eigenschap is anders als die van mij, net als een eik anders is als een berk of een paddenstoel, en toch werken ze in harmonie samen. hebben ze elkaar nodig.

bij dit voelbaar zien en weten, raapte ik een eikeltje op met zijn mutsje er nog aan vast. in dat eikeltje ligt besloten de potentie tot een krachtige boom en een boom draagt hondertallen eikeltjes met allemaal deze zelfde potentie. een boom is krachtig voor het creeeren van een heel bos. en allemaal werken ze samen, de boom met al haar eikeltjes en alles eromheen. een grote omvattende beweging. ömvormen is pure dragende liefde en ook jij en ik zijn ermee gevuld.

mailby feather