de afgelopen periode ging het intern in mij wat minder goed. zeg maar dat ik aanwezig was in mezelf in de afgescheidenheid. waarin ik vooral moeite had en zag om het licht met het donker te veerenigen. het donker had meer vat op me en ik richt me graag op licht, alleen ik was iets te ver weg gegleden om er makkelijk bij te komen.

vandaag was ik op mijn favoriete plekje, de kruidentuin. bij het zien van een helikopter die best laag vloog brak ik. ik moest zo enorm huilen. mijn vriendin kwam niet veel later en ik ontving van haar een hele fijne knuffel. ja zei ze, als ik helikopters zie dan stel ik me voor dat de wieken licht ronddraaien. en een helikopter doet dit wat organischer als bijvoorbeeld een vliegtuig. we hadden het hier vaker over gehad en weer even een herinnering. soms heb je de ander nodig om tot weer de herinnering te komen van een fijne oh, ja. daarna zag ik een vliegtuig en dacht, oh ja, jij maakt het in de rechte lijnen het schoon met je propellers.

ze vervolgde en zei zo fijn: oh je bent je grenzen aan het neerzetten. ik was namelijk bezig om kleine buxus takjes om de bedjes te planten. en meteen daarna de grond omwoelen. stukjes hout eruit halen en hier en daar iets verplaatsen door te graven. allemaal stukken die precies geplaatst kunnen worden in nu. langzaam zakte alles en tijdens de theemoment zaten we fijn te praten. uiteraard komt ook de periode waarin we zitten langs. ja zei de eigenaresse van de kruidentuin, zodra we op licht focussen krijgen ze geen voeding. ja zei mijn vriendin en ik weet dit ook, ze zei: ik zie het als kleine monstertjes, of een klein kind dat blijft dreinen en ik als moeder daar met heel veel compassie naar kan kijken. echter zei ze, ik blijf wel in mijn licht staan en kan alleen maar zien dat het langzaam allemaal afbrokkelt. ze proberen van alles om de mensen angst aan te jagen, echter mijn angst ontvangen ze niet, alleen liefde en helaas liefde in de vorm van licht verarmt.

naast de grens in mij die helder werd en eigenlijk heerlijk alles deed opklaren voelde ik me weer zoveel fijner. hoe fijn het is om met gelijk gestemde te praten, te knuffelen, samen te zijn. om samen vooruit te gaan en het licht uit te zetten. er zit nog wat tranen hoog, en tegelijk voel ik heel goed dat ik er weer bijna ben…. YESSS…. wat een middagje buiten al dan niet teweeg brengt. heelrijk!

mailby feather