v e r t r a g e n

eigenlijk is dit al eeuwenoud en iets waarvan we van nature voelen dat het klopt. alleen we zijn inmiddels er zo gewend aan geworden dat alles sneller moet gaan. ik zeg expres moet, want ik hoor zo vaak en ik zelf zeg het ook nog wel eens, ik moet dit of ik moet dat – nog – doen. waar moet komt te staan leggen we onszelf bewust of onbewust een dwang op. zelfs een drang, zeker als het een programma in je systeem is waarbij als je spontaan het levven zou laten gebeuren, iets in je schudt, stuitert, controle wenst!

ik lees graag boeken en sommige blijf ik lezen. ze raken nimmer uit de mode. nu kwam er een stukje tekst omhoog waarvan ik voelde, ja dat is iets waar we continu in verblijven en zelf eruit kunnen stappen. want ergens voel ik dat er nog heel wat gaat ontstaan en waar stap je in of waar stap je uit en hoe. doe je het vanuit snelheid of vanuit vertraging. die laatste weet ik uit ervaring, geeft meer overzicht, rust en werkelijk ruimte. die eerst roept bij mij zelf iets vernauwend op. uiteraard soms dien je snel te handelen, ik geloof dat het nog vanuit een rust kan die heel vertragen voelt voor je systeem, en dan ben je alsnog snel genoeg!

het woord gratie kwam in het boek omhoog. ‘gratie’ houdt een natuurlijk tempo in, eren van het ritme, de stroom van het leven. waarop in het boek de zin volgt: ‘er kan geen letsel ontstaan als men met de stroom van het leven meegaat’. voor mij ligt hier een verlangen in waar we wellicht allemaal naar snakken! waar je in wil ZIJN, ik ook. dan betekent, als ik voor mezelf hierin spreek ik andere keuzes mag maken. en patronen mag gaan doorzien. om daar vanuit een nieuwe stroom in te gaan. want de natuur kent geen haast en wij doen haas(tig) continue. zodra ik alles op de juiste tijd, in een eigen tempo, doe, vertraag ik automatisch. we zijn zo uitgeput van alle snelheid, moeten, doen. al jaren en gaan we echt voelen komen we erachter hoe moe we zijn. ik kwam er laatst achter bij het ontvangen van een lichtbehandeling. thuis kon ik niks meer, moe en ik gaf er gewoon aan toe. snelheid is niet wie we zijn en ergens weten we dat minder echt meer is. hoe vaak per dag ben je bij jezelf. echt bij jezelf? ik, veel te weinig kom ik achter.

afgelopen week zat ik in de auto en besefte me hoe snel je uit jezelf vlucht. oh een vingerknip zo snel! ik was er zo uit bemerkte ik op. ik ging bijvoorbeeld harder rijden. ik nam het niet zo nauw met de bochtjes. kortom alles in mij stond in een versnelling aan die ver van mijn natuur afstond. en ik was er gewaar, van. ook in social media gebeurt dit. ik ben dan weg, voorbij hier en nu. het vermoeid me nog meer en ik kan in die tijd veel beter een boek pakken, iets anders doen of gewoon even liggen op de grond. mijn veld laten inklappen en tot innerlijke rust komen. uiteindelijk levert me dat veel meer vreugde op!


dat is de natuur, dat is de stroom volgen, eigenlijk voorbij alles wat we denken dat waar is. in het huidige leven zijn we al een paar eeuwen zo snel met onze hoorde, echter onze lijfjes kunnen dit eigenlijk niet aan. het is werkelijk roofbouw wat we plegen. en onze lijfjes zijn aarde en net als alles in de natuur een ritme heeft, zo heeft ons lijf en al haar organen dat ook. daar tijd aan spenderen en gaan ontdekken wat je eigen ritme en natuur is, is de stroom van het leven volgen. een pad vol gratie. langzaam en de juiste tijd. geen haast en laten groeien en bloeien zoals het komt, zoals zichtbaar in de seizoenen.

daar mogen ook wij naar toe terug. dan worden de vuurtjes ontstoken. dan komt uiteindelijk het voedsel dat dienend is en gezond vol geur en kleur op tafel. dat is een weg….. weg van snel, en terug naar hier, nu, naar jezelf, naar mijzelf.

de stroom van het leven volgen en erin meegaan levert een flow op zonder letsel, zonder schade te berokkenen. en dus v e r t r a a g ik…. …. langzaam….. want, hey ook alles in mij mag eraan wennen…..

mailby feather

Willemijn Wiegmans

Willemijn Wiegmans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.